Politici en de Bermuda Driehoek van het korte termijn denken

23/05/2013 > index

Afgelopen dinsdag had ik tijdens mijn verblijf aan Harvard een gesprek met Larry Summers, ex-minister van Financiën in de VS. Het interessantste onderwerp van ons gesprek was What’s Happening in Europe. Hoe komt het dat de eurocrisis zo lang duurt? Waarom worden de problemen niet opgelost? In de Bermuda Driehoek van het korte termijn denken – ook in de VS en in Japan – is dit een probleem.

Het begint met de politici. Die worden voor een relatief korte termijn gekozen. Scoringsdrift van politici wordt door de media opgenomen, versterkt door de social media. Dat beïnvloedt weer de kiezers. In deze Bermuda Driehoek verdwijnt alles, vindt ook Summers, die mijn conclusies overigens deelt.

Waarom kan het politieke systeem geen lange termijnoplossingen leveren? Politici willen zo lang mogelijk blijven zitten. Bad politicians crowd out good politicians.

Zie ook mijn Sylvester@Harvard Weekboek 8 van vorige week. Morgen meer in Sylvester@Harvard Weekboek 9, mijn laatste weekboek.

EU, Harvard, Media, internationale economie, macroeconomie, politiek | Reacties uitgeschakeld

Policy preferences of central bankers and the design of a monetary-policy committee

22/05/2013 > index

Hierbij het artikel gepubliceerd op www.voxeu.org, waarnaar ik verwijs in mijn Sylvester@Harvard Weekboek 8.

Sylvester Eijffinger, Ronald Mahieu, Louis Raes, 7 May 2013
Debate about who should be on central-bank committees has resurfaced in recent years. Is it better to appoint experienced central bankers, financiers, NGO workers or civil servants? This column argues that variations in voting patterns change with career background. Evidence suggests that if central banks want a wide range of policy preferences, then getting more academics on committees might be a reasonable strategy for better policy

One important practical aspect of monetary-policy concerns decision power and its accompanying responsibility. Most central banks have moved towards a structure in which decisions are taken by a committee. Pollard (2004) provides an early survey in which 79 of 88 surveyed central banks are governed by a committee.

However, even with a committee that is responsible for decisions on monetary policy, many options are possible. Blinder (2007) discusses some aspects that drive what is chosen from these options. One aspect which has received a lot of attention in the academic literature concerns whether a committee should be composed of people who have worked at the central bank or not, or a mix of both. Related to this is the question of whether it is desirable to appoint central bankers who have relevant experience in sectors like the financial sector, the NGO sector or working as a civil servant. The idea is that bringing some particular career experience to the table provides additional knowledge to the committee.

So far, the academic literature has been inconclusive on these matters. We report here on recent research which sheds some light on these issues. full article

centrale banken, in English, internationale economie, voxeu.org, wetenschappelijke publicatie | Reacties uitgeschakeld

Today’s Links 19/05/2013

19/05/2013 > index
  • Sylvester@Harvard Weekboek 8
    MAANDAG 13 MEI 2013 Vanochtend heb ik uitgebreid geskyped met mijn PA Belinda Stevens ter voorbereiding van de bijeenkomst van de UvT Sociëteit Special over het strategisch plan van de Universiteit van Tilburg op 29 mei aanstaande. De voorbereidingen liggen … Lees verder →
  • Japan zal een hoge prijs betalen
    Hierbij mijn commentaar in De Volkskrant en het Nederlands Dagblad van vandaag op de ongekende ruime monetaire stimulans en de verdere toename van het begrotingstekort in Japan. De regering is niet alleen begonnen met het bijdrukken van geld, zij heeft … Lees verder →
  • Trademark Tilburg University
    (Asset Magazine mei) Increasingly, the windows of universities are opening. Society and external influences are entering. Universities are becoming more and more tied up with practices in the rest of society. They have to prove their supplemental value. This requires … Lees verder →
  • Bescherm geen banen, maar mensen
    (Column voor Tilburg Magazine). De arbeidsmarkt is volop in beweging en dat vraagt om een duidelijke visie. Onze regering zegt aanhanger te zijn van het uiterst succesvolle Deense model, maar neemt slechts delen uit dat model over. Die leiden tot … Lees verder →
  • Lage Europese rente en Amerikaans optimisme
    (© DFT) – De effectenbeurzen lijken niet meer te stoppen, het ene hoogtepunt na de crisis van 2008 sneuvelt en wordt vervangen door een nieuw. Economen hebben weinig omhaal nodig om de oorzaken aan te duiden, de extreem lage rente … Lees verder →
  • Today’s Links 12/05/2013
    Sylvester@Harvard Weekboek 7 De start van mijn derde en laatste periode aan Harvard was in de eerste week alweer zeer de moeite waard. Lees hieronder over mijn gesprek met Raj Chetty, de moeizame wijze waarop in Nederland samenwerkingsverbanden tussen Amerikaanse … Lees verder →
Sylvester | Reacties uitgeschakeld

Sylvester@Harvard Weekboek 8

17/05/2013 > index

MAANDAG 13 MEI 2013
Vanochtend heb ik uitgebreid geskyped met mijn PA Belinda Stevens ter voorbereiding van de bijeenkomst van de UvT Sociëteit Special over het strategisch plan van de Universiteit van Tilburg op 29 mei aanstaande. De voorbereidingen liggen goed op schema en wij verwachten dat het een mooie en vruchtbare bijeenkomst voor 120 leden van de universitaire gemeenschap (wetenschappelijke en niet-wetenschappelijke staf) wordt.
Zo dadelijk mijn (tweede) lunch met Lucas Papademos, voormalig vice-president van de Europese Centrale Bank (ECB) en premier van Griekenland en op dit moment gasthoogleraar aan de Harvard Kennedy School (HKS). Wij hebben afgesproken in Henrietta’s restaurant in het Charles hotel vlak naast de HKS. Lucas en ik zullen onder andere praten over mijn recente CEPR-paper en Vox-column (met Ronald Mahieu en Louis Raes) over het stemgedrag van de leden van het Bank of England’s Monetary Policy Committee (MPC), waarover ik vorige week een presentatie heb gegeven. Ik ben benieuwd hoe Lucas met zijn zeer uitgebreide ervaring als Governor van de Griekse centrale bank en later als vice-president van de ECB tegen de empirische resultaten aankijkt en in hoeverre onze analyse ook toepasbaar is op het Federal Open Market Committee (FOMC) en de Governing Council van de ECB. Lucas vond ons CEPR-paper een goed academische paper (‘state of the art’) dat qua intuïtie overeenkomt met zijn eigen a priori analyse. Academici binnen de MPC hebben de neiging om zichzelf sterker te profileren dan ‘career central bankers’ en zijn daarom geprononceerder en extremer in hun beleidspreferenties. Hij suggereerde ook eens te kijken naar de politieke kleur van de Britse regering die de externe MPC-leden toentertijd heeft benoemd. Ik vind dat een interessante suggestie, maar ik weet niet of een conservatieve of socialistische regering eerder geneigd zal zijn om ‘haviken’ resp. ‘duiven’ te benoemen.
Lucas zag wel mogelijkheden om onze analyse op de FOMC toe te passen, maar merkte gelijk daarbij op dat wij dit voor de Governing Council van de ECB wel konden vergeten door het ontbreken van empirische data.

DINSDAG 14 MEI 2013
Afgelopen vrijdagmiddag (10 mei 2013) heeft Bob Merton mij na onze lunch bij Kika Tapas een ‘guided tour’ langs de MIT Campus gegeven. Het gebeurt niet vaak dat ik een rondleiding krijg door een Nobelprijswinnaar en zeker niet in zo’n unieke omgeving als de MIT Campus. Bob legde mij uit dat waar vroeger aan Main Street fabrieken stonden, die ruim 150 jaar geleden aan de basis van MIT als ‘engineering school’ stonden en later (na de Tweede Wereldoorlog) uitgebreid werden met het MIT Economics Department en de Sloan School of Management, nu binnen een paar decennia top research instituten op het gebied van biotechnologie (DNA) en kankeronderzoek opgericht zijn, zoals het Whitehead Institute, het Broad Institute en David H. Koch Institute. Vandaag heb ik speciaal uitgetrokken om deze fameuze instituten te bezoeken en meer te weten te komen hoe deze instituten ontstaan zijn en wat voor onderzoek precies door de medewerkers aldaar verricht wordt.
Als je over de MIT Campus loopt, dan voel je de dynamiek en vibratie dat er hier iets heel bijzonders gebeurt.
Dit is de ‘triple helix’ in de praktijk, een samenwerking van onderzoek, onderwijs, ondernemers en overheden.
Het Whitehead Institute is het oudste van de drie instituten (1982) en volledig privaat gefinancierd met een toenmalig startkapitaal van $ 135 miljoen. Het Whitehead Institute doet onderzoek op het terrein van DNA en biotechnologie. Het Broad Institute bestaat nog geen tien jaar en is een gezamenlijk initiatief van MIT, Harvard University en de aan Harvard verbonden ziekenhuizen, zoals Massachusetts General Hospital (MGH).
Het Broad Institute richt zich op ‘genome technology’ en heeft meer dan 100 junior en senior onderzoekers.
Het Koch Institute for Integrative Cancer Research is pas zes jaar oud met een startkapitaal van $100 miljoen geschonken door David H. Koch (een MIT alumnus) en is het topinstituut op het gebied van kankeronderzoek met 40 laboratoria en 650 onderzoekers, waaronder vele (toekomstige) Nobelprijswinnaars. De MIT Campus doet qua dynamiek en uitstraling niet onder voor ‘Silicon Valley’ maar richt zich op toekomstige groeisectoren als biotechnologie, ‘genome technology’ en kankeronderzoek, maar dan vanuit een ‘engineering’ perspectief. Dat kenmerkt vooral het verschil tussen Harvard en MIT. Harvard doet toponderzoek meer vanuit analytisch oogpunt, terwijl MIT-onderzoekers als echte ‘engineers’ altijd op zoek zijn naar oplossingen voor problemen. De MIT Campus zorgt niet alleen direct voor hoogwaardige werkgelegenheid, maar ook op indirecte wijze door vele nieuwe bedrijven die door MIT-alumni worden opgericht in de omgeving van de Campus. Ook in een tijd van internetcommunicatie blijven de nabijheid en de fysieke contacten heel belangrijk voor deze bedrijven.

WOENSDAG 15 MEI 2013
Vanochtend weer aan mijn boek (met Edin Mujagic) gewerkt, dat meer tijd kost dan ik aanvankelijk gedacht had. Het doet mij denken aan de bekende uitspraak van Winston Churchill over het schrijven van een boek, samengevat: ‘First, it’s a toy, you play with it. Then, it becomes a mistress, you’re in love with it. After that it becomes a master, it dominates you. Finally, it’s a monster, and then you have to kill the monster as soon as possible’. Iedereen die een of meerdere boeken heeft geschreven, herkent deze fasen van het schrijven van een boek. Na verloop van tijd vergeet ik de latere stadia van dit proces en begin ik dan toch weer aan een nieuw boek.
Vanmiddag een lunch met mijn collega Oliver Hart, die ik ken vanaf mijn eerste sabbatical bij het Economics Department in 2003. Oliver was toen de Chairman van het Department en ook mijn gastheer. Hij heeft belangrijk onderzoek gedaan op het gebied van incomplete contracten en informele arrangementen. Ooit vroeg ik hem wat het beste voorbeeld van een impliciet contract is en toen antwoordde Oliver mij kort: ‘Our contract, Sylvester’. Het is duidelijk wat van ons verwacht wordt, maar is niet in een contract te vatten. In de laatste jaren heeft Oliver samen met zijn voormalige student Luigi Zingales (Chicago) ook gepubliceerd op het terrein van financiële markten en in het bijzonder op het gebied van de Credit Default Swaps (CDS). In hun paper proberen zij het systeemrisico in het financiële systeem te benaderen met de prijzen van de CDS’s. Hoewel Oliver sinds 1993 ‘tenured full professor’ bij Harvard is, is hij nog buitengewoon actief in het onderwijs en onderzoek. Recentelijk doet hij samen met Luigi Zingales onderzoek naar ‘liquidity provision’ en ‘new capital regulations’. Het zijn vooral theoretische modellen, die anomalieën tijdens de kredietcrisis willen verklaren.
Eind van de middag heb ik bij de Harvard Coop Bookstore afgesproken met Rob Riemen (CEO en oprichter van het Nexus Instituut in Tilburg) die vanavond een diner heeft met de beroemde Harvard-filosoof Michael Sandel om een komende Nexus-conferentie voor te bespreken. Michael Sandel is een van de belangrijkste politieke filosofen van deze tijd en vooral bekend van zijn undergraduate cursus ‘Justice’ die hij al twee decennia geeft en door Harvard op de website is geplaatst, omdat er zoveel externe belangstellenden voor deze cursus zijn. Rob en ik lopen naar mijn hotel om een kop koffie met koek in de serre te drinken en weer eens bij te praten.

DONDERDAG 16 MEI 2013
Vanmiddag een lunch met mijn collega David Laibson, die ik al ken vanaf mijn eerste sabbatical bij Harvard in 2003. Toen was David relatief onbekend, maar inmiddels is hij een zeer gereputeerde hoogleraar. Hij behoort tot het selecte groepje hoogleraren die hun carrière tot ‘tenured full professor’ bij Harvard van binnenuit gemaakt hebben. Daarnaast is David ook Harvard College Professor vanwege zijn verdiensten op het gebied van undergraduate teaching. Hij geeft ook leiding aan de Harvard University’s Foundation of Human Behavior Initiative en is een van de belangrijkste ‘behavioral economists’ van zijn generatie. David heeft net een artikel met enige honderden (!) co-auteurs in Science geaccepteerd gekregen dat voortvloeit uit een zeer omvattend project waarbij de DNA-profielen van 120.000 individuen volledig in kaart gebracht zijn en geprobeerd is de ‘behavorial aspects’ met deze DNA-profielen te verklaren. De eerste empirische resultaten zijn nog bescheiden, maar door de enorme databases die door honderden onderzoekers bij elkaar gebracht zijn, is de potentie van dit omvangrijke onderzoeksproject gigantisch door zijn interdisciplinaire benadering. Het gaat om een combinatie van ‘genetics’ (DNA-structuur) en ‘behavior’ (economie en psychologie) die op fundamentele en grootschalige wijze worden verbonden en tot verrassende doorbraken kan gaan leiden. Het megaproject staat nog in de kinderschoenen, maar de enorme databases zijn gemakkelijk uit te breiden, omdat de kosten om het volledig DNA-profiel van een individu steeds verder dalen. Nu kost het maar $ 100!

VRIJDAG 17 MEI 2013
Vanochtend mijn achterstallige emails beantwoord en vervolgens aan mijn achtste weekboek geschreven. Het bijhouden van een weekboek is toch meer werk dan ik aanvankelijk gedacht had, maar het is ruimschoots de moeite waard door de vele positieve reacties die ik van de lezers van mijn weblog (www.sylvestereijffinger.com) en de volgers van mijn Twitter-account @SCWEijffinger in de afgelopen weken heb mogen ontvangen. Ik heb begrepen dat het aantal lezers van mijn weekboek op ScienceGuide (www.scienceguide.nl) nog groter is. Graag wil ik alle lezers en volgers bedanken voor hun zeer aardige woorden en bijzondere hartelijke reacties.

Harvard, Sylvester | Reacties uitgeschakeld

Japan zal een hoge prijs betalen

17/05/2013 > index

Hierbij mijn commentaar in De Volkskrant en het Nederlands Dagblad van vandaag op de ongekende ruime monetaire stimulans en de verdere toename van het begrotingstekort in Japan.

De regering is niet alleen begonnen met het bijdrukken van geld, zij heeft ook het begrotingstekort vergroot, hoewel de staatsschuld met 250 procent van het bruto binnenlands product (bbp) al een van de hoogste ter wereld is. Dit beleid wordt ‘Abenomics’ genoemd, naar de Japanse premier Shinzo Abe,

De Tilburgse hoogleraar Sylvester Eijffinger, die nu Visiting Scholar is op Harvard, noemt Abenomics kortetermijnbeleid. ‘Het werkt nu. Er is sprake van extreme kwantitatieve verruiming. Maar het is op middellange en lange termijn volkomen fout. Maar dan is premier Abe wel weer weg. Ik heb zelf begin jaren negentig bij de Bank of Japan gewerkt. Dat is absoluut geen onafhankelijke centrale bank, maar gewoon een filiaal van het ministerie van Financiën.’

Als een centrale bank structureel de inflatie opjaagt, komt er een moment dat het niet meer in de hand te houden is. ‘Hiervoor zal een hoge prijs worden betaald’, stelt Eijffinger. ‘Dat vind ik niet alleen, maar ook al mijn collega’s bij Harvard.’

(Samenvatting van het artikel).

Media, internationale economie, macroeconomie, monetair | Reacties uitgeschakeld

Trademark Tilburg University

16/05/2013 > index

(Asset Magazine mei)

Increasingly, the windows of universities are opening. Society and external influences are entering. Universities are becoming more and more tied up with practices in the rest of society. They have to prove their supplemental value. This requires a strong and clear profiling concerning the themes of education, research, and valorization, based on a set of core values that determine them. Tilburg University presents itself as a university with the motto Understanding Society. How can we lend color to that motto bearing in mind the challenges of the coming years?
The motto bears the dedication of our founding father, Martinus Cobbenhagen, to the social sciences in Tilburg as being beneficial to a good society. To that end, it is important to have knowledge of the developments in society and of theories to understand and interpret them. From that perspective, anno 2013, scientific research should comply with both rigor and relevance; it should be state of the art and relevant. The rigor-relevance curve has to be extended, to the level that theoretical and/or empirical analysis satisfies the highest scientific criteria, but should at the same time be policy relevant. Furthermore, education, research, and valorization should always and only be content driven and mediocrity to be avoided.
Our trademark is the excellent quality of education and research and, as an additional distinguishing feature, our service to society. This is our cultural capital which is still firmly-rooted in our university and which we should actualize, strengthen, and reinforce in the coming years. For example, Tilburg scientists should meet each other more often inviting excellent guest researchers and experts in seminars involving in academic discussions about real world problems. Additionally, during these seminars scientists should reflect on and share the values they are governed by and want to serve. How do I give meaning to the Understanding Society in my work and how do I give a contribution to a valuable society?
Obviously, we should be realistic about the excellent quality we are capable of delivering. Unfortunately, Dutch universities are not able to compete with the top ten or twenty of the United States. This is mainly caused by the decreasing financing of the Dutch government. In the next few years the money from the Dutch ministries that goes directly to scientific research decreases from 4,9 billion euros in 2012, to 4,8 this year and 4,3 in 2017. For your comparison: this equals the sum of money our easterly neighbors invested in higher education as an extra last April only.
It would be beneficial to create a possibility to incorporate the effects of education and research on the productivity in the models of the Centraal Planbureau. After all, the Harvard Economist Philippe Aghion empirically proved the importance of education and research for the growth of the total productivity of a country. In that way, the investments in education and research could generate growth in the political party platforms, and, as a result, the real investments by the government could increase.
Finally, as part of our trademark, what kind of university culture do we want to be Understanding Society in? Collegiality and shared pride would have to be part of it. We should be proud of the performances and successes of our colleagues and the organization as a whole. We could pattern ourselves on Harvard, where the portraits of famous Harvard professors like Joseph Schumpeter, Gottfried Haberler, John Kenneth Galbraith, Simon Kuznets, Wassily Leontief, and the Dutch Nobel prize winner Hendrik Houthakker, hang in the staircase of the economic department. In Tilburg we could be inspired by Tjalling C. Koopmans, the second Dutch winner of the Nobel prize for economics. The Tilburg School of Economics and Management yearly awards the Tjalling C. Koopmans Medal to an international or Tilburg top researcher, who contributes to the School, to economic education, research and valorization in an excellent and outstanding way. This example is worth following. Which Tilburg scientist today can inspire you making a difference to society by Understanding Society?

Sylvester Eijffinger
In collaboration with Annemarie Hinten (Academic Forum)

Asset Magazine, Tilburg, UvT | Reacties uitgeschakeld

Bescherm geen banen, maar mensen

14/05/2013 > index

(Column voor Tilburg Magazine).

De arbeidsmarkt is volop in beweging en dat vraagt om een duidelijke visie. Onze regering zegt aanhanger te zijn van het uiterst succesvolle Deense model, maar neemt slechts delen uit dat model over. Die leiden tot een bezuiniging, maar op zich brengt dat geen enkele verbetering. Mensen worden ontslagen en zitten zonder werk, ze hebben nu alleen nog minder te besteden. Hier zit een denkfout: de regering moet geen banen beschermen, maar mensen.

Het model dat in Denemarken al sinds midden jaren negentig wordt toegepast, gaat uit van een volledige inzet van werknemers, werkgevers en overheid. Werknemers die worden ontslagen krijgen een jaar WW, en wel op een niveau waarbij het een goede overbrugging vormt van werk naar werk. Werknemers zijn echter ook verplicht om zich in dat jaar te laten omscholen, als er binnen andere sectoren behoefte is aan hun arbeidskracht. Demotie kan daar deel van uitmaken: alles beter dan werkloos. Werkgevers hebben ook hun verantwoordelijkheid. Zij zijn verplicht om die werknemers na een omscholing ook echt in dienst te nemen. De overheid en het UWV moeten deze afstemming van vraag en aanbod faciliteren.

Neem een werknemer uit de grafische sector. Daar vallen enorm veel ontslagen en door de digitalisering treedt daar ook geen structureel herstel meer op. Moeten we die mensen dan afschrijven? Natuurlijk niet. Bied ze direct bij ontslag opleidingen aan om zich om te scholen voor andere sectoren. De zorg, de dienstensector, de technologische industrie rond Brainport, er zijn sectoren genoeg die mensen nodig hebben. Hoe langer iemand zonder werk zit, hoe minder geschikt die persoon is om nog aan het arbeidsproces deel te nemen. We moeten er dus snel bij zijn.

Denemarken heeft nog steeds een relatief lage werkloosheid, dankzij die flexibele arbeidsmarkt. Om die in Nederland te realiseren is een ander sociaal akkoord nodig tussen werkgevers, werknemers en overheid/UWV. Voer het Deens model compleet in, met al zijn nuances. Iedereen moet hier de schouders onder zetten. Vervolgens moet het akkoord op regionaal niveau worden ingevuld. Werkgevers in bijvoorbeeld Midden-Brabant moeten vaststellen aan welke mensen gebrek is. Samen met de onderwijsinstellingen worden opleidingen verzorgd om mensen om te scholen, zo mogelijk binnen een jaar.

We stevenen met een noodvaart af op een werkloosheid van 10 procent. Het is nu tijd om de handen ineen te slaan en die trend te keren.

Nederland, macroeconomie, politiek | Reacties uitgeschakeld

Lage Europese rente en Amerikaans optimisme

12/05/2013 > index

(© DFT) – De effectenbeurzen lijken niet meer te stoppen, het ene hoogtepunt na de crisis van 2008 sneuvelt en wordt vervangen door een nieuw. Economen hebben weinig omhaal nodig om de oorzaken aan te duiden, de extreem lage rente die obligaties onaantrekkelijk maakt en de enorme hoeveelheid miljarden die de centrale banken in de markt hebben gepompt. Toch lijkt het optimisme in de VS meer gerechtvaardigd dan in Europa.

De Europese beurzen zijn dan wel meegelift op het succes van de beurzen in de VS en in Japan, maar gezien de staat waarin de euro-economie zich bevindt, is er beduidend minder reden voor optimisme, vindt de Tilburgse hoogleraar Sylvester Eijffinger, die momenteel op Harvard University gastcolleges geeft. „De structurele problemen in Italië, Spanje en ook Frankrijk zijn verre van opgelost. Daarnaast is de eurocrisis weliswaar even gestopt door de ECB, maar nog niet fundamenteel opgelost. Alleen de groei en werkgelegenheid in Duitsland blijven gelukkig op peil. Ik denk dat de beurzen in Europa nog wel eens met een terugval te maken kunnen krijgen. Europa lijkt mij overgewaardeerd en de VS juist niet.”

Eijffinger beaamt dat er veel optimisme heerst onder Amerikaanse economen. „Veel is ook geschraagd op het feit dat de centrale bank voorlopig miljarden blijft spuien. Ook vluchten – van huis uit – defensieve beleggers in aandelen, simpelweg omdat het rendement op obligaties te laag is geworden. Over een paar jaar kan dat tot een nieuwe bubbel leiden, maar voorlopig lijkt het recept te werken.”

In 2007 begon de crisis met onhoudbare ’subprime’ – hypotheken door instortende huizenprijzen. Een jaar later, met de val van Lehman Brothers, arriveerde de crisis in volle hevigheid in Europa. Waarom zou het omgekeerde niet gelden, nu de VS weer begint te groeien, zou het dan ook niet zo zijn dat een jaar later de economie in Europa weer oppikt? „Het is een feit dat de Amerikaanse beurs een grotere wisselwerking heeft naar andere beurzen dan omgekeerd. Beurzen reageren altijd binair en dus wordt er snel te veel doorgedraafd. Naar mijn idee is dat in Europa nu aan de gang. Vooral doordat de rente zo laag is, zien beleggers geen alternatief voor aandelen meer”, aldus Eijffinger.

(Samenvatting)

EU, Media, VS, internationale economie | Reageer